Ariets Research Blog

January 1, 2009

So-called Nordic race… 1

Filed under: -In Polish, -Typology — Ariets @ 10:28 pm

From typological concept of race, descriptions in Polish by great authors and classics of anthropology (at least Czekanowski).

Rasa nordyczna ma cienką skórę, „o jasnej barwie z różowawym odcieniem, skutkiem wyraźnego przeświecania naczyń krwionośnych. Włosy posiada lekko faliste, o długich falach, barwy blond o odcieniu popielatym. Skóra dość silnie owłosiona. Szpara oczna szeroka, oczy niezbyt głęboko osadzone, barwy siwej, niebieskiej lub błękitnej. Typ nordyczny jest pośredniogłowy, o wydłużonej twarzy i wąskim silnie wy-sklepionym nosie. Głowa widziana z góry ma kształt -wydłużonego owoidu, przy czym węższa jego część odpowiada części czołowej, szersza — potylicznej. Części miękkie twarzy układają się w wyraziste, jednak łagodne i miękkie rysy. Oczodoły są duże, wysokie i szerokie. Nos o wysokiej i wąskiej nasadzie, wąskim, z profilu prostym lub orlim grzbiecie i cienkich nozdrzach. Usta niezbyt szerokie o cienkich wargach. Żuchwa dość wysoka o wybitnie zaznaczonym podbródku. Na ogół delikatna budowa kośćca. Wzrost wysoki, ogólna budowa ciała smukła, szyja dość cienka i długa. Klatka piersiowa stosunkowo wąska i płaska, cały tułów w stosunku do kończyn dolnych krótki. Kończyny, zarówno górne jak i dolne, długie, ręce i stopy wąskie o takichże palcach. Stopa stosunkowo pła*ska na podbiciu o często wystającej ku tyłowi pięcie. Zęby, nawet przy troskliwej opiece, skłonne do próchnicy.

Source: Czekanowski Jan, „Polska – Słowiańszczyzna. Perspektywy antropologiczne” S. Arcta 1948, (with exeptions).

Jedną z najdawniejszych i najpowszechniej wyróżnianych komponentów populacyj europejskich jest rasa nordyczna (AA). Trzeba przyznać, że ten składnik posiada na ogół tak wyrazisty habitus i tak zdecydowanie wyodrębnia się, tam nawet gdzie jest bardzo nieliczny, że obserwując go w terenie łatwo zrozumieć dlaczego intuicja morfologów widzi w nim od dawna jedną z pierwiastkowych form ludzkości i czemu tak powszechnie jest mniemanie, iż on właśnie reprezentuje somatyczne właściwości człowieka białego w sposób najpełniejszy.
W nielicznym zresztą materiale serii ilustrującej określili się przedstawiciele rasy nordycznej jako wysokorośli średniogłowi o wąskiej twarzy i wąskim za to bardzo wydatnym nosie, bardzo jasnoocy, bardzo jasnowłosi i bardzo jasnoskórzy. Fałdy mongolskiej, rzecz oczywista nie posiadają. (…).
Jak już wspomniano, posiadają przedstawiciele rasy nordycznej bardzo odrębny i charakterystyczny habitus. Są to na ogół ludzie smukli, o kośćcu niezbyt masywnym, słabo umięśnieni i mało odtłuszczeni. Głowę posiadają niewielką, szyję długą o wyraźnie zaznaczonym „jabłku adamowym”; tułów krótki, o niezbyt szerokich, lekko spadzistych barkach, wąskich biodrach, długiej, płaskiej i niezbyt szerokiej klatce piersiowej, niewielkim obwodzie pasa i płaskich pośladkach. Pierś u kobiet niewielka, tarczowata lub półkulista. Kończyny nordyków są długie, słabo umięśnione, dłonie długie, duże i kościste, o długich palcach; stopy długie, słabo wysklepione o niskim podbiciu (…). Czaszka dość cienko koścista, dobrze urzeźbiona, w normie wierzchołkowej owoidalna, dość wysoka, o czole stosunkowo wąskim, ku górze lekko rozszerzającym się, niezbyt wysokim, zwykle lekko pochyłym, często o wyraźnie zaznaczonych łukach nad czołowych. Skronie dość płaskie, ciemię płaskie, potylica szeroka, zaokrąglona, ale rzadko wystająca. Twarz owalna lub (rzadziej) prostokątna o rysach wyrazistych, niekiedy delikatnych, słabo zaznaczonym, równomiernie rozszerzającym się ku uszom łuku jarzmowym i nie wystających kościach policzkowych; panniculus malaris nie wykształcony, policzki niekiedy lekko wklęsłe, fossa canina wyraźna. Skóra cienka i (na czole) dość napięta, biała, czasem (zwłaszcza u kobiet) z przeświecającymi błękitnawo żyłkami, często z wyraźnie odgraniczonym, karminowym rumieńcem, niekiedy różowawa, czasem pokryta niezbyt licznymi i zwykle w rozproszeniu piegami, marszcząca się w cienkie, ostre fałdki. Włosy cienkie, delikatne, gładkie lub lekko (płasko) faliste, blond różnych odcieni, wbrew temu co się zwykle pisze, częściej popielatawe, niż rudawe, nigdy rude, rzadko skrajnie jasne. Zarost obfity ale miękki,; brwi raczej obfite, poziome, z reguły jasne (…). Nos wysoki i wystający, o wysokiej, wąskiej nasadzie, wąskim, prostym, falistym lub garbatym, rzadziej wypukłym grzbiecie (…), dość ostrym zakończeniu, wysokich, cienkich nozdrzach, poziomej przegrodzie długich, wąskich otworach. Uszy średniej wielkości, cienkie, nierzadko mniej lub więcej wyraźnie odstające. Warga górna wysoka, philtrum wyraźnie odgraniczone ale niezbyt głębokie (…) . Żeby długie, wąskie, niezbyt białe, łatwo ulegające próchnicy. Żuchwa podobnie jak i górna szczęka wysoka ale niezbyt szeroka, kanciasta, o wyraźnie zaznaczonym żwaczu i prostopadłym, zaokrąglonym podbródku (…).

Source: „Struktura Antropologiczna Polski: W świetle materiałów wojskowego zdjęcia antropologicznego” Łódź 1949, wydawnictwo ŁTW, str. 25-34 (with exeptions).

Typ nordyczny, uważany przez J. Czekanowskiego za jeden z zasadniczych typów rasowych odmiany białej. Podobnie jak typ centralno-azjatycki przedstawia najbardziej wyspecjalizowaną formę odmiany żółtej, tak rasę nordyczną można uważać za najbardziej wyspecjalizowaną formę białej. Charakteryzuje się ona cienką skórą o jasnej barwie z różowawym odcieniem, skutkiem wyraźnego prześwietlania naczyń krwionośnych. Włosy posiada lekko faliste, o długich falach^ barwy blond o odcieniu popielatawym. Skóra dość silnie uwłosiona. Szpara oczna szeroka, oczy niezbyt głęboko osadzone, barwy siwej, niebieskiej lub błękitnej. Typ nordyczny jest pośredniogłowy, o wydłużonej twarzy i wąskim, silnie wysklepionym nosie. Głowa widziana z góry ma kształt wydłużonego owoidu, przy czym węższa jego część odpowiada części czołowej, szersza — potylicznej. Części miękkie twarzy układają się w wyraziste, jednak łagodne i miękkie rysy. Oczodoły są duże i szerokie. Nos o wysokiej i wąskiej nasadzie, wąskim, z profilu prostym lub orlim grzbiecie i cienkich skrzydłach nosowych. Usta niezbyt szerokie o cienkich wargach. Żuchwa dość wysoka o wybitnie zaznaczonym podbródku. Na ogół delikatna budowa kośćca. Wzrost wysoki, ogólna budowa ciała smukła, szyja długa i dość cienka. Klatka piersiowa stosunkowo wąska i płaska, cały tułów w stosunku do kończyn dolnych krótki. Kończyny tak górne jak i dolne długie,ręce i stopy wąskie i długie o takichże palcach. Stopa stosunkowo płaska na podbiciu o często wystającej ku tyłowi pięcie.

Source: Człowiek, jego rasy i życie, red. Jan Czekanowski

Leave a Comment »

No comments yet.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: