Ariets Research Blog

May 3, 2015

Studies of Bertil Lundman

Filed under: -Plates, -Typology, Africa, America, Asia, Indo-Europeans, Physical anthropology — Ariets @ 7:21 pm

Bertil Lundman

  • “The Living Races and Peoples of Europe”, download here.
  • “Race, Language, and the History of Peoples”, download here.
  • “Racial history of Scandinavia”, download here.
  • “Racial history of Near East”, download here.
  • “Anthropological study of Finland”, download here.
  • “The Races and Peoples of India”, download here.
  • “The Races and Peoples of South East Asia”, download here.
  • “The Racial history of Europe”, download here.
  • “The Races and Peoples of North and Central Asia”, download here.
  • Race Mixture and Facial Elongation “, download here.
  • “Swedish gypsies”, download here.
  • “The Distribution of Anthropological Traits in Europe”, download here.
  • “Anthropological maps of Scandinavia”, download here (account required)

April 1, 2015

The Ainu Group at the Saint Louis Exposition By Frederick Starr

Filed under: Asia, Physical anthropology — Ariets @ 2:01 pm

The physical characters of the Ainu and the Japanese differ profoundly. The Ainu present a peculiar and strongly marked type. On the whole they are short; Batchelor gives 5 ft. 4 in. as the average stature for men and 5 ft. 1 y2 in. or 5 ft.

2 in. as the average for women. It is true, however, that stature varies considerably with locality — the men of Shiraoi being relatively tall and well built, those of Piratori medium, and those of Ishikari smaller and badly developed. The Ainu skin, hough dark, is white, not yellow or brown; the color appears darker than it really is because the Ainu rarely bathe. The hair is abundant both on the body and the head, and is wavy; the color is commonly black, though it may be dark-brown or even reddish; like wavy hair everywhere, it presents an elliptical, not a circular, cross-section. The beard in males is strong and abundant. The features are those of the white race rather than the yellow; the nose is prominent and well formed, the mouth is strong; the lips firm. The eyes are brown, sometimes even light brown. Mark these characters well; compare them with those of the Japanese. How profound the difference. The white skin, abundant body hair and beard, the hair wavy and of elliptical section, the horizontal eye full of expression and fire, the features combined into a strong relief — these are in strong contrast to the yellow-brown skin, hairless face and body, straight and round hair, oblique eyes and flat face of the Japanese. In all these respects in which the Ainu differs so profoundly from the Japanese, he resembles us, the whites of European race.

They are often called “the hairy Ainu” and we consider the term just. It is true that their proximity to the smooth-bodied yellow Asiatics has made their hairiness conspicuous by contrast. It is true that many writers, who have spoken of “fur” and “missing links,” have overstated facts; but it is also true that notably hairy bodies are the rule among the males. Individual Russians are no doubt common, who are as hairy as the average Ainu, but we believe firmly that taken en masse the Ainu are more hairy than the Russians, and probably the hairiest people on the globe. Of course, the Ghiliaks, living on the Asiatic mainland and undoubtedly related with them, present the same peculiarity. Hitchcock gives a lot of excellent data in regard to Ainu hairiness.

As different are the Japanese and Ainu in language. Years ago, Basil Hall Chamberlain drew up a detailed comparison between the two, pointing out fifteen points of difference, and he might have extended the list indefinitely. Nor are the differences he indicates of trifling significance. On the contrary tbey are vital and concern the most important constructional matters. Thus, in the Ainu, verbs have true passive forms like those of European languages, the Japanese in its most earnest effort to express a passive cannot get rid of an active viewpoint; the Ainu has many reflective verbs, the Japanese has none; “Ainu pronouns are used at every turn like the pronouns of modern European languages,” Japanese has no real and simple pronouns; in Ainu “honorifics” are lacking, in Japanese they abound. Mr. Batchelor’s little Grammar of the Ainu Language is interesting reading, even if it does not convince the reader that Ainu is an “Aryan language.” Years ago the Japanese government of the Hokkaido published Mr. Batchelor’s A Dictionary of the Ainu, now long out of print. During the time that has since elapsed he had added enormously to the work and his present manuscript represents the labor of a quarter of a century. It is now complete and ought to be printed without delay. As long as it remains in manuscript it is in danger; once lost, it could never be replaced^ even by the author, for the use of Ainu as a speech is passing.

Who are the Ainu? Where did they come from? What is their past? They are surely a white people, not a yellow. They are more our brothers, though they live so far away, than brothers of the Japanese, to whom, in place, they are so near. That is not to say that all men are not brothers; our meaning we think clear. We, white men, are fond of assuming an air of great superiority, when we speak of other peoples. We take it for granted that all white men are better than any red ones, or black ones, or yellow ones. Yet here we find a white race that has struggled and lost! It has proved inferior in life’s battle to the more active, energetic, progressive, yellow people, with which it has come in contact. It may be that the Ainu are but a little fragment of a once I wide-spread Asiatic white race. The Ghiliaks, the Mao-tse (“hairy”) of China, some small populations of southeastern Asia and the curious nonaggressive Todas of India with their great beards and strange customs, may be other fragments of that same old population. We cannot assert it; study and comparison will be necessary before the assertion would be warranted; but we believe such comparison may prove what we suggest. Should it do so, that old white race was broken and submerged by a great flood of active yellow Asiatics.

Posted Image
Posted Image
Posted Image
Posted Image
Posted Image
Posted Image
Posted Image
Posted Image

January 3, 2015

Scythians of the north Pontic region: Between-group cranial variation, affinities, and origins

Filed under: -History, -Scythians, Asia, Indo-Europeans, Physical anthropology — Ariets @ 2:47 pm

In recent years, the controversy around the origin of the North Pontic Scythianshas become rather acute among physical anthropologists (Yablonsky, 2000;Kozintsev, 2000; Kruts, 2004). One of the key issues concerns the biologicalhomogeneity of this group. S.G. Yefimova (2000), who, like L.T. Yablonsky (2000),advocates the idea that Scythians were autochthonous and biologically homogeneous,has nevertheless convincingly revealed marked cranial differences between Scythiansof the steppe and those of the forest-steppe. In her view, these differences do notdisprove the local origin of the Scythians and are due to the biological diversity of theTimber-grave (Srubnaya) people, who, according to Yefimova and Yablonsky, wereancestral to all Scythians, as well as to microevolutionary processes that affected primarily the steppe populations. According to an alternative view, the differences aremostly explained by the affinities of the steppe Scythians with nomadic populationsliving in more eastern areas of Eurasia – Sacae, Sauromatians, early Sarmatians(Kruts, 2004) or with the inhabitants of Tuva (Kozintsev, 2000). Both principalgeographic groups of the Scythians – those of the steppe and those of the forest-steppe – appear to be heterogeneous as well.

Apparently, then, the use of the pooled Scythian cranial series is no longer justified. It is even not enough to use the two pooled geographical samples (from thesteppe and from the forest-steppe), as I did in my previous article (Ibid.). Theimmediate task is to examine the internal and external affinities of each localScythian population. The work in this direction has already been started by S.G.Yefimova (2000) and S.I. Kruts (2004).The present article is based on a huge new sample of cranial material from the North Pontic region, dating from both the Scythian period (Early Iron Age) and theBronze Age. Most specimens were studied by S.I. Kruts, whose tireless efforts overseveral decades have greatly augmented our understanding of the population historyof Eastern Europe, and who has generously allowed me to use her unpublished data.It can be hoped that the analysis of local Scythian populations will help us tounderstand both the origins of this people and the factors behind their biologicaldifferentiation. If the principal factor of the observed diversity was microevolution,one can hardly expect that separate Scythian populations would be especially close tonon-Scythian ones by chance, since, theoretically, microevolutionary processes suchas brachycephalization and gracilization cannot result in incidental similarities between unrelated groups over an entire set of traits. This is self-evident with regardto random processes. Therefore, if such similarities are observed, it is more probablethat they reflect true affinities.An additional reason for undertaking the present study was the recentappearance of important archaeological and biological facts which concern theancient Indo-Europeans of Eastern Central Asia and prompt us to revise certainscholarly assumptions.

To download the file click here (more data included).

April 1, 2012

A western Eurasian male is found in 2000-year-old elite Xiongnu cemetery in Northeast Mongolia

Filed under: Asia, Genetics, Indo-Europeans — Ariets @ 7:18 pm

Another interesing report of ancient DNA carrying hg R1a1!

We analyzed mitochondrial DNA (mtDNA), Y-chromosome single nucleotide polymorphisms (Y-SNP), and autosomal short tandem repeats (STR) of three skeletons found in a 2,000-year-old Xiongnu elite cemetery in Duurlig Nars of Northeast Mongolia. This study is one of the first reports of the detailed genetic analysis of ancient human remains using the three types of genetic markers. The DNA analyses revealed that one subject was an ancient male skeleton with maternal U2e1 and paternal R1a1 haplogroups. This is the first genetic evidence that a male of distinctive Indo-European lineages (R1a1) was present in the Xiongnu of Mongolia. This might indicate an Indo-European migration into Northeast Asia 2,000 years ago. Other specimens are a female with mtDNA haplogroup D4 and a male with Y-SNP haplogroup C3 and mtDNA haplogroup D4. Those haplogroups are common in Northeast Asia. There was no close kinship among them. The genetic evidence of U2e1 and R1a1 may help to clarify the migration patterns of Indo-Europeans and ancient East-West contacts of the Xiongnu Empire. Artifacts in the tombs suggested that the Xiongnu had a system of the social stratification. The West Eurasian male might show the racial tolerance of the Xiongnu Empire and some insight into the Xiongnu society. Am J Phys Anthropol, 2010.

Source: (link)

October 17, 2011

Mitochondrial DNA analysis of Hokkaido Jomon skeletons: Remnants of archaic maternal lineages at the southwestern edge of former Beringia

Filed under: Asia — Ariets @ 4:28 am


To clarify the colonizing process of East/Northeast Asia as well as the peopling of the Americas, identifying the genetic characteristics of Paleolithic Siberians is indispensable. However, no genetic information on the Paleolithic Siberians has hitherto been reported. In the present study, we analyzed ancient DNA recovered from Jomon skeletons excavated from the northernmost island of Japan, Hokkaido, which was connected with southern Siberia in the Paleolithic period. Both the control and coding regions of their mitochondrial DNA (mtDNA) were analyzed in detail, and we confidently assigned 54 mtDNAs to relevant haplogroups. Haplogroups N9b, D4h2, G1b, and M7a were observed in these individuals, with N9b being the predominant one. The fact that all these haplogroups, except M7a, were observed with relatively high frequencies in the southeastern Siberians, but were absent in southeastern Asian populations, implies that most of the Hokkaido Jomon people were direct descendants of Paleolithic Siberians. The coalescence time of N9b (ca. 22,000 years) was before or during the last glacial maximum, implying that the initial trigger for the Jomon migration in Hokkaido was increased glaciations during this period. Interestingly, Hokkaido Jomons lack specific haplogroups that are prevailing in present-day native Siberians, implying that diffusion of these haplogroups in Siberia might have been after the beginning of the Jomon era, about 15,000 years before present.

Source: (link)

October 7, 2011


Filed under: -In Polish, Asia, Physical anthropology — Ariets @ 1:50 pm

Twórca największego na świecie imperium nie wyglądał jak typowy Azjata ani nie miał wielu cech, które mu przypisujemy. Warto o tym pamiętać, wybierając się do kina na film „Czyngis-chan”.

Bezwzględny Azjata z zimnym błyskiem w skośnych oczach – tak wyobrażamy sobie największego mongolskiego bohatera. W filmie „Czyngis-chan” w reżyserii Sergieja Bodrowa, wchodzącym właśnie na ekrany, główną rolę gra przystojny Japończyk (Tadanobu Asano). Jest to zgodne z japońską legendą, która mówi, że u schyłku XII w., w czasie wojen w Japonii, jeden z pokonanych wodzów zbiegł na kontynent i przepadł na wiele lat, w trakcie których… założył imperium mongolskie.

Do Czyngis-chana, urodzonego między 1155 a 1167 r., przyznają się również Chińczycy, z dumą zaliczając go w poczet cesarzy. Tymczasem Temudżyn, bo tak do 1206 r. nazywał się Czyngis-chan, wcale nie miał typowo azjatyckich rysów twarzy, był wysoki, miał rude włosy i szare oczy. W dodatku wcale nie grzeszył odwagą ani nie lubował się w okrucieństwie. Pora obalić kilka mitów.

„Tajna historia Mongołów”, najważniejsza kronika mongolska, przytacza legendę rodu Bordżigin, z którego wywodził się Czyngis-chan. Jego praprababka Ałan Goa owdowiała i została sama z dwoma synami. Po śmierci męża powiła trzech synów. Starsi synowie byli oburzeni. Aby uciąć spekulacje, kobieta wyznała: „Każdej nocy wchodził do mnie siejący blask żółty człowiek, światłość zaś, którą rozsiewał, przenikała do mego łona, a kiedy mnie opuszczał, wypełzał po promieniu słońca lub księżyca na podobieństwo żółtego psa”. Był to niezbity dowód na boskie pochodzenie jej trzech synów i jednocześnie rodu Czyngis-chana, ale już trzeźwo patrzący Raszyd ed-Din – wielki kronikarz i wezyr na dworze mongolskich chanów w Persji – twierdził, że tajemniczym rudzielcem był po prostu jakiś cudzoziemiec. To po nim kolejni antenaci Czyngis-chana mieli jaśniejsze włosy i oczy. W legendzie jest zatem ziarno prawdy.

Fot. Wikipedia

O jasnych włosach i oczach oraz słusznej posturze Temudżyna wspomina nie tylko Raszyd ed-Din, który rozmawiał z osobami pamiętającymi, jak wyglądał Wielki Chan, ale i znający go osobiście chińscy kronikarze dworscy. Ponieważ nie wiemy, gdzie został pochowany Czyngis-chan, i nie dysponujemy szczątkami kostnymi, które mogłyby zweryfikować informacje dotyczące jego pochodzenia, musimy wierzyć zachowanym tekstom. Ostatnio mongolski badacz prof. Dżangar z Uniwersytetu Mniejszości w Pekinie przeprowadził analizę zapożyczeń z języków indoeuropejskich w mongolskim i chińskim. Z jego badań wynika, że znana z „Tajnej historii Mongołów” legenda o wpływach z zachodu (a szczególnie z Persji) ma swoje uzasadnienie również w języku. Nie potrzeba jednak wyjaśnień lingwistycznych, by dowieść, że jasne oczy czy włosy nie są w centralnej Azji niczym niezwykłym.

Wielkie wędrówki Indoeuropejczyków po Azji zaczęły się już pod koniec III tysiąclecia p.n.e. – część z nich poszła na południe (Ariowie), część na wschód, gdzie dotarli aż do Mongolii i Huang-ho. Obecność Europejczyków potwierdzają mumie z Kotliny Turfańskiej (autonomiczna republika Xinjiang). Nie tylko rysy twarzy, ale również tkaniny oraz przedmioty, z jakimi zostały pochowane, dowodzą europejskich korzeni. – Chińskie przekazy wspominają o istnieniu w Kotlinie Kaszgarskiej królestwa Hotanu, które założyli w VI w. p.n.e. irańscy Scytowie – mówi dr Jerzy Tulisow z Instytutu Orientalistyki Uniwersytetu Warszawskiego. – Aż do II w. p.n.e. w tym regionie kulturalnie dominowały ludy europejskie, a ich wpływy sięgały Mongolii centralnej, zamieszkanej przez skośnookie plemiona, stojące na niższym poziomie rozwoju społecznego i cywilizacyjnego. Być może Indoeuropejczycy przyczynili się też do powstania na tych terenach w III w. n.e. świetnie zorganizowanego państwa Hunów.

Prawdziwym tyglem kulturowym stał się Wielki Step w czasach rozkwitu Jedwabnego Szlaku, czyli od III w. p.n.e. Wtedy to z leżącej między Amu-darią i Syr-darią Sogdiany przybyli irańscy kupcy. Znajomość zmodyfikowanego pisma aramejskiego (które potem posłużyło Ujgurom, Mongołom i Mandżurom do stworzenia własnych systemów graficznych) zapewniła im szybki awans – stali się skrybami na dworach stepowych książąt. Potem, u schyłku I tysiąclecia n.e., północno-zachodnią Mongolią rządzili jasnowłosi tureccy Kirgizi Jenisejscy.

Podróżnicy dziewiętnastowieczni zaobserwowali u Mongołów różne typy rasowe. Ale i dzisiaj zdarza się, że z „typowych” azjatyckich rodziców rodzi się rudowłose dziecko, czego nie można tłumaczyć jedynie krótką obecnością Rosjan czy innych Europejczyków. Cechy takie jak niebieskie oczy czy blond włosy są cechami recesywnymi, a ich występowanie wśród ludów mongoloidalnych nie jest wynikiem jednorazowych kontaktów, lecz efektem wieloletniego przenikania. – W Xinjiang miałem czasem wrażenie, że jestem na mazowieckiej wsi – tłumaczy Tulisow. – Rysy mówiących po turecku ludzi zdradzały dziedzictwo indoeuropejskie, trzy tysiące lat obecności Europejczyków w tym regionie musiało pozostawić ślady. Rudowłosy i szarooki Czyngis-chan nie był zatem wyjątkiem. Spisana w „Tajnej historii Mongołów” legenda o żółtowłosym mężczyźnie miała tylko wyjaśnić pewien oczywisty fakt, jakim była obecność indoeuropejskich genów w rodzinie Czyngis-chana. Co zostało zresztą sprytnie wykorzystane jako dowód na jego boskie pochodzenie, a w efekcie legitymizację jego władzy.

Oprócz zachodnich genów, pisma i języka do Azji Centralnej napływały najróżniejsze religie. Mieszkańcy miast na Jedwabnym Szlaku byli wyznawcami zaratustrianizmu, buddyzmu, chrześcijaństwa w wydaniu nestoriańskim, manicheizmu, islamu i hinduizmu. Nic dziwnego, że w wierzeniach Mongołów, pierwotnie wyrastających z szamanizmu, są wpływy innych religii. – Ludy koczownicze Mongolii sąsiadujące przez Wielki Mur z Chińczykami niewiele od nich przejęły (Czyngis-chan nie znał nawet herbaty), z zachodu zaś czerpały pełnymi garściami. Najwyraźniej kultura zachodu – najpierw hellenistyczna, potem perska – była dla nich bardziej atrakcyjna – mówi Tulisow.

Niektórym badaczom mongolskim zależy na podkreślaniu zachodnich korzeni Czyngis-chana.Być może wynika to z kompleksów w stosunku do Europy, ale w rzeczywistości nie ma to większego znaczenia i nie powinno prowadzić do domysłów, że to, co Temudżyn osiągnął, zawdzięcza swym tzw. zachodnim genom. I bez nich zbudowałby imperium, gdyż był odpowiednim człowiekiem we właściwym miejscu i czasie – tłumaczy dr Tulisow. Próby zjednoczenia ludów mongolskich podejmowano już wcześniej, ale udało się to dopiero po latach wewnętrznych walk w 1206 r., gdy na Wielkiego Chana wybrano Temudżyna. Nie był on pierwszym ani najbardziej utytułowanym kandydatem, w zasadzie zaproponowano mu tę funkcję dopiero w trzeciej kolejności. Swój niesłychany sukces zawdzięcza zarówno zbiegowi okoliczności, jak i pewnym cechom charakteru.

Nie była to szczególna odwaga. W „Tajnej historii Mongołów” – będącej niezwykle szczerą kroniką, do której wgląd mieli mieć zapewne tylko członkowie rodziny (stąd nazwa „tajna”), gdyż są tam opisane zarówno czyny chwalebne, jak godne potępienia – odnotowano, że Temudżyn już jako dziecko panicznie bał się psów. – Wiadomo, że nie był też specjalnie wielkim wojownikiem (dwa razy zdarzało mu się uciekać z pola bitwy) ani wybitnym strategiem – przypomina dr Tulisow. – Był natomiast bardzo wytrwały. Gdy przegrał, odbudowywał siły i wracał do walki, a jego niezwykła podejrzliwość pozwalała mu zawczasu wyczuć niebezpieczeństwo. Znał się też na ludziach i potrafił zjednywać sobie towarzyszy, wobec których był bardzo lojalny.

Słynna jest historia z czasów walk o zjednoczenie Mongolii, gdy Temudżyn został trafiony w szyję strzałą z łuku. Gdy wypoczywał w jurcie po wygranej bitwie, przyszedł do niego ten, który go postrzelił, przyznając się do swego czynu i oddając na służbę. Czyngis-chan nie tylko go nie zabił, ale docenił, mówiąc: „Człowiek, który działał jako wróg, ukrywa w sobie i przemilcza to, kogo zabił będąc wrogiem. Ten jednak tego nie robi. To jest człowiek, który godzien jest być towarzyszem”. Po czym zmienił mu imię na Dżebe (grot) i uczynił wodzem, który potem stał się jednym z wybitniejszych przywódców (to on zadał klęskę wojskom ruskim pod Kałką w 1223 r.).

Przesadzona jest także przypisywana Czyngis-chanowi skłonność do okrucieństwa. – W tamtych czasach cały świat był brutalny – mówi dr Tulisów. – Mongołowie nie wyróżniali się na tym tle jakoś szczególnie. Sam Czyngis-chan był bezwzględny wobec przeciwników tylko wtedy, gdy musiał, lub gdy zabijano mu członka rodziny (np. w trakcie zdobywania Bamijanu, kiedy zabito mu ukochanego wnuka). Mongołowie stosowali terror tam, gdzie czuli się słabi. Zresztą opisy mongolskich okrucieństw wyszły głównie spod piór podbitych przez Mongołów Persów, którzy sami nie byli kryształowi. Czyngis-chan był oburzony, gdy w miastach Chorezmu (historyczna kraina nad dolną Amu-darią, obejmująca obszar dzisiejszego Uzbekistanu, Turkmenistanu i Iranu) pomordowano jego posłów. Coś takiego Mongołowie uznawali za nieludzkie, dlatego gdy zdobywali miasta, zabijali nawet kobiety i dzieci, czego zazwyczaj nie czyniono.

Ostatnim mitem, z jakim należy się rozprawić, jest stereotypowy obraz Mongołów, żyjących w jurtach i śpiących na derkach. Prowadzone w ostatnich latach przez niemieckich i mongolskich archeologów badania w Karakorum – średniowiecznej stolicy imperium mongolskiego – pozwoliły zupełnie inaczej spojrzeć na jego organizację. Czyngis-chan spędzał jeszcze całe życie w siodle i sypiał w jurcie, ale już jego syn Ugedej zdał sobie sprawę, że – jak mówi chińskie przysłowie – „królestwo można zdobyć z końskiego grzbietu, jednak zarządzać nim stamtąd nie sposób”. Ponieważ zachowanie kontroli nad podbitymi terytoriami zagwarantować może jedynie sprawna administracja, Ugedej kazał zbudować nową stolicę – Karakorum.

Budowę wału miejskiego i okręgu pałacowego rozpoczęto już po śmierci Czyngis-chana w 1227 r. Naukowcy przez lata byli przekonani, że udało się im zlokalizować pałac, tymczasem najnowsze badania wykazały, że to, co uważano za ruiny Wielkiej Hali pałacowej, to pozostałości zbudowanej w XIII w. buddyjskiej świątyni. Po przeprowadzeniu badań topograficznych i geomagnetycznych oczom badaczy ukazał się plan średniowiecznej zabudowy Karakorum. Uchwycono pozostałości ulic pokrytych brukiem z nieregularnych płyt wapiennych, a w rzemieślniczo-handlowej dzielnicy miasta natrafiono na warsztaty i kuźnie oraz domy z podpodłogowym ogrzewaniem. Zarówno typowo chińskie przedmioty znajdowane w dzielnicy rzemieślników, jak i pozostałości chińskich pieców z końca XIII w., służących do wypału ceramiki budowlanej (z której wznoszono najważniejsze budowle miasta), potwierdzają przekazy historyczne mówiące o tym, że większość rzemieślników sprowadzonych do budowy Karakorum pochodziła z północnych Chin.

Wykopaliska w stolicy Wielkich Chanów zmieniają wyobrażenia o imperium Mongołów. Okazuje się, że szybko przystosowali się oni do nowej roli – panów świata. Dzięki wykorzystywaniu doświadczeń i umiejętności podbitych ludów nowa stolica stała się prawdziwym centrum administracyjnym imperium. W państwie Mongołów handel, transport, rzemiosło i nauka znalazły dogodne warunki do rozwoju, a daleko idąca tolerancja religijna i kulturowa stanowiła trwały fundament Pax Mongolica. Nam Mongołowie kojarzą się co prawda z najazdem w 1241 r. i klęską pod Legnicą, jednak bilans kontaktów Europy z tym azjatyckim imperium nie jest wyłącznie ujemny. Aż do XVI w. między Azją i Europą na nieznaną dotąd skalę rozwijała się intensywna wymiana, a szlakami handlowymi rozprzestrzeniały się nie tylko towary, lecz także idee i zdobycze cywilizacyjne.
Autorka: Agnieszka Krzemińska, we współpracy z Katarzyną Golik.
Źródło: Polityka (link).

September 30, 2011

Origins of Uralic-speaking populations:craniological evidence.

Filed under: Asia, Fino-Ugrics, Genetics, Physical anthropology — Ariets @ 2:13 am


Data on 55 modern cranial samples representing Uralic and other Eurasian populations were subjected to canonical variate (CV) and principal component (PC) analysis for 6 nonmetric and 14 metric traits, respectively. While PC1 and CV1 reveal strong east-to-west gradients among the Uralians, PC2 and CV2 separate most of them from the remaining groups, suggesting that they have descended from an ancestral proto-Uralian population. The biologically “Uralic” features survive in modern Uralic groups despite the fact that the initial split was followed by a long period of hybridization with widely dissimilar people. Our results confirm that the ancestors of many Turkish-speaking groups as well as the Yukaghirs belonged to the proto-Uralic community.

Source:  (link)

September 26, 2011

Ancient DNA provides new insights into the history of south Siberian Kurgan people

Filed under: Asia, Genetics, Indo-Europeans — Ariets @ 11:38 pm


To help unravel some of the early Eurasian steppe migration movements, we determined the Y-chromosomal and mitochondrial haplotypes and haplogroups of 26 ancient human specimens from the Krasnoyarsk area dated from between the middle of the second millennium BC. to the fourth century AD. In order to go further in the search of the geographic origin and physical traits of these south Siberian specimens, we also typed phenotype-informative single nucleotide polymorphisms. Our autosomal, Y-chromosomal and mitochondrial DNA analyses reveal that whereas few specimens seem to be related matrilineally or patrilineally, nearly all subjects belong to haplogroup R1a1-M17 which is thought to mark the eastward migration of the early Indo-Europeans. Our results also confirm that at the Bronze and Iron Ages, south Siberia was a region of overwhelmingly predominant European settlement, suggesting an eastward migration of Kurgan people across the Russo-Kazakh steppe. Finally, our data indicate that at the Bronze and Iron Age timeframe, south Siberians were blue (or green)-eyed, fair-skinned and light-haired people and that they might have played a role in the early development of the Tarim Basin civilization. To the best of our knowledge, no equivalent molecular analysis has been undertaken so far.

Source:  (link)

August 25, 2011

The Samurai And The Ainu

Filed under: Asia, Physical anthropology, Uncategorized — Ariets @ 7:55 pm

Findings by American anthropologist C. Loring Brace, University of Michigan, will surely be controversial in race conscious Japan. The eye of the predicted storm will be the Ainu, a “racially different” group of some 18,000 people now living on the northern island of Hokkaido. Pure-blooded Ainu are easy to spot: they have lighter skin, more body hair, and higher-bridged noses than most Japanese. Most Japanese tend to look down on the Ainu.

Brace has studied the skeletons of about 1,100 Japanese, Ainu, and other Asian ethnic groups and has concluded that the revered samurai of Japan are actually descendants of the Ainu, not of the Yayoi from whom most modern Japanese are descended. In fact, Brace threw more fuel on the fire with:

“Dr. Brace said this interpretation also explains why the facial features of the Japanese ruling class are so often unlike those of typical modern Japanese. The Ainu-related samurai achieved such power and prestige in medieval Japan that they intermarried with royality and nobility, passing on Jomon-Ainu blood in the upper classes, while other Japanese were primarily descended from the Yoyoi.”

The reactions of Japanese scientists have been muted so. One Japanese anthropologist did say to Brace,” I hope you are wrong.”

The Ainu and their origin have always been rather mysterious, with some people claiming that the Ainu are really Caucasian or proto-Caucasian – in other words, “white.” At present, Brace’s study denies this interpretation.

(Wilford, John Noble; “Exalted Warriors, Humble Roots,” New York Times, June 6, 1989. Cr. J. Covey.)

Comment. Fringe anthropology notes many “white” races in strange places; viz., the white Indians of Panama and the Mandans of the American West.

From Science Frontiers #65, SEP-OCT 1989. Š 1989-2000 William R. Corliss

December 11, 2009

The Alekseev Manuscript

Filed under: Asia, Fino-Ugrics, Genetics, Indo-Europeans, Physical anthropology — Ariets @ 5:37 pm


Geraldine Reinhart-Waller

Table of Contents


Lecture 1 delivered on 24 June 1991 – Chapter I: Introduction by Alexseev and Chapter II: Lower Paleolithic in Eurasia

Lecture 2 delivered on 26 June 1991 – Chapter III: Middle Paleolithic (Mousterian) in Eurasia

Lecture 3 delivered on 1 July 1991 – Chapter III (concluded) and Chapter IV: Upper Paleolithic in Afro Eurasia

Lecture 4 delivered 3 July 1991 – Chapter IV (concluded)

Lecture 5 delivered on 8 July 1991 – Chapter V: Mesolithic in Eurasia

Lecture 6 Delivered on 10 July 1991 – Chapter VI: Neolithic in Eurasia

Lecture 7 delivered 15 July 1991 – Chapter VI: Neolithic in Eurasia (continued)

Lecture 8 delivered 17 July 1991 – Chapter VI: Neolithic in Eurasia (concluded) and ChapterVII: Bronze Age in Eurasia

Lecture 9 delivered 22 July 1991 – Chapter VII: Bronze Age in Eurasia

Lecture 10 Delivered 25 July 1991 – Chapter VII: Bronze Age in Eurasia

Lecture 11 Delivered 29 July 1991 – Chapter VII: Bronze Age in Eurasia

Lecture 12 delivered 31 July 1991 – Chapter VII: Bronze Age in Eurasia (continued)

Lecture 13 delivered 5 August 1991 – Chapter VII: Bronze Age in Eurasia (concluded) and Chapter VIII: Iron Age in Eurasia

Lecture 14 delivered 7 August 1991 – Chapter VIII: Iron Age in Eurasia (concluded)

Chapter IX: Celebration and Conclusion

Send mail to Geraldine at

Source: link.

Older Posts »

Create a free website or blog at